Unutma farklı DİYARLARDA olsakta..


Dikenli yollardan geçerken beklenen günün geleceği umuduyla kanattım ayaklarımı. Bin damla mutluluğa feda olabilirdi bin damla gözyaşı. Beklemekti belki aramızdaki uzak. Yalnızlıktı ensemizdeki çığlık. Daha ne kadar dayanmalıydık? Gitmekle bitiremediğimiz yollar bir gün uçurumları hediye etmez miydi yarınlarımıza? ‘Bitti’ dediğimiz anda bitecek miydi bu macera?


Bu hikâyenin mürekkebi gözyaşlarımız, kalemiydi bakışlarımız… Şimdi hikâye sona doğru koşuyor. Nedensizliğimin en büyük nedenimiz oluyor. Hayatımızda büyük anlam taşıyan AŞK kendini vuruyor. Biz zamiri kalkıyor cümlelerden. Sen ben yok artık şarkılarda. Oysa aynı şarkıyı dinleyip aynı şarkıya ağlıyoruz farklı diyarda. Yarınların muallâklığı seyir defterimde… Bedenim sürçüyor bizsizlikte… Münferitliğim kangrene sürüyor düşüncelerimi. Nedensizliğimizin nedeni kırıyor kalemimizi. İlk kez bir şiiri yarım bırakıyoruz. Ne kadar kaçabilirsek birbirimizden o kadar uzaktayız şimdi. Bak gitmekle bitiremediğimiz yollar yarınlarımıza uçurumları hediye etti. Hüzünler askıdan semtimize indi. Ayrılığın tınısı kulaklarımızda… İçimin okyanusları çekiliyor zamanla. Dünyayı kuraklığa açılan kapıdan seyre dalıyorum.

 Aramakla bulamayacağımız kadar saklıyız birbirimizden.


 Eseflerimi yitirmek için yüreğimi unutuyorum. Sol yanımdaki kuytusunda bırakıyorum. İçini gayri meskûn kabul ediyorum. Yürek mizansenimi kuruyorum. Ve aklımı yoruyorum yüreğimi hatırlamaması için.


Yok yapamıyorum… Kendimi kandırıyorum. Sana haykırışlarımı gizliyorum köşe başlarında. Hiç bu kadar anlamlı gelmemişti firak nidaları. Labirentlerde kayboluyorum. İğreti mutluluklar yükleniyorum. Yüreğimde ‘is’in kalıyor. Karantinaya alıyorum kallâvi veçhelerimi. Mersiyeler barındırıyorum dilimde. Modern mahlaslar yüklüyorum nağmelerimin altındaki imza yerine.


Menfiliklerin üst üste gelip tümcelere yansıması özlemdir belki.


Mucitliği bir yana bırakıp var olan tasayı işliyorum. Acı, bu şehirde aşkın rehberidir biliyorum.  Biliyorum aynı anda düşüyoruz birbirimizin aklına. Beni hatırlayınca aç pencereni derin bir nefes dokundur yaralarına. İşte o an aynı havayı paylaşıyor olacağız unutma!

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !